δώ και περίπου 2000 χρόνια ένας επίσκοπος που ονομαζόταν Ιγνάτιος, καθοδόν στην Ρώμη για να μαρτυρήσει, έγραψε επτά επιστολές στις αδελφές εκκλησίες. Αυτός ο μάρτυρας επίσκοπος ήταν ο πρώτος που ανέφερε την μητέρα του Ιησού με το όνομά της, Μαρία. Στην επιστολή του προς Τραλλιανούς έγραψε: ‘Μην ακούτε όποιον κηρύττει χωρίς να μιλάει για τον Ιησού Χριστό’.

Δεν νομίζω ότι η αποστολή μιας ενορίας θα μπορούσε να βρει σε άλλη φράση καλλίτερα το νόημά της. Όταν βαπτίζονται μωρά, παιδιά χρίζονται, γάμοι γίνονται, οι ασθενείς παρηγορούνται και οι πιστοί κηδεύονται – σε όλα αυτά διακηρύσσεται ο Ιησούς από τον ιερέα και τον λαό. Τον διακηρύττουμε επίσης όταν κάθε Κυριακή στην Θεία Λειτουργία είμαστε συνεπείς στο κάλεσμά Του ‘Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν’. Μέσα σε αυτή ακριβώς τη διακήρυξη είμαστε εμείς που γινόμαστε και προοδεύουμε καθημερινά στο Σώμα του Χριστού.

Μια ενορία που επίσης κηρύττει τον Χριστό διακονώντας  ο ένας τον άλλο με αγάπη. Δεν είπε ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης να ‘Κηρύττουν το ευαγγέλιο και αν χρειάζεται να χρησιμοποιούν λέξεις’; Τόση αγάπη και φροντίδα ‘κηρύττεται’ κρυφά στην ενορία από την έγνοια για ένα ηλικιωμένο γείτονα τον χειμώνα, στην αφανή προετοιμασία τσαγιού και φαγητού για την κυρία που ζει απέναντι της οποίας ο άντρας μόλις απεβίωσε. Αυτές οι πράξεις πολλαπλασιάζονται εκατό φορές σε αυτό το θεσμό της ενορίας που αποκαλούμε σπίτι. Μέσα από το εκτενές έργο τόσων πολλών ενοριών, μέσα από την εκπαίδευση των παιδιών μας στα σχολεία, μέσα από τις επισκέψεις των ιερέων και καλογριών, μαρτυρείται ο Χριστός, ο οποίος αγαπά και νοιάζεται για τον λαό του.

Για πάνω από 25 χρόνια τώρα είμαστε ευλογημένοι με μία αξιαγάπητη γεμάτη προσευχή εκκλησία- η μόνη στην μητρόπολη αφιερωμένη στον μεγάλο ευαγγελιστή, Άγιο Λουκά, - αλλά η ισχύς και ζωντάνια της ενορίας έγκειται στα μέλη της που είναι ‘ως λίθοι ζώντες οικοδομείσθε οίκος πνευματικός’ (Α’ Πέτρου 2, 5). ‘θεού γαρ εσμέν συνεργοί, θεού γεώργιον, θεού οικοδομή εστε.’ (Α’ Κορινθίους 3, 9).

[Greek Translation: Vasilis Stamatelatos]